Als boekenliefhebber zijn er een paar dingen die je simpelweg niet met een boek doet. Je scheurt geen bladzijdes uit een boek, schrijft er niet zomaar in en maakt al helemaal geen ezelsoren. Tenminste, zo denk ik erover. Je kunt je dus voorstellen dat ik een klein intern conflict kreeg toen Folding Tales bij mij thuis arriveerde.
Want bij Folding Tales is het juist de bedoeling dat je een boek onder handen neemt. Je gaat vouwen. Heel veel vouwen. Je zet er zelfs een schaar in en maakt kleine knipjes in de pagina’s. Uiteindelijk verandert het boek in een driedimensionaal kunstwerk voor in je boekenkast.
Het boek dat hiervoor gebruikt wordt, is ook nog eens Gevoel en verstand van Jane Austen. Een betere titel voor mijn eerste kennismaking met boekvouwkunst hadden ze volgens mij niet kunnen kiezen.
Mijn gevoel riep namelijk: dit doe je niet met een boek! Mijn verstand zei: dit boek is hier letterlijk voor gemaakt. Welkom bij mijn ervaring met Folding Tales.
Wat is Folding Tales?
Folding Tales is een creatief concept van Renée Groot waarbij je met vouw- en kniptechnieken een kunstwerk maakt van een bestaand boek. Uitgegeven door uitgeverij Mus Het boek is dus niet alleen het materiaal waarmee je werkt: het eindresultaat blijft ook daadwerkelijk een boek.
Door pagina na pagina volgens aangegeven lijnen te knippen en vouwen, ontstaat aan de zijkant langzaam een afbeelding. Je werkt daarbij met patronen die precies aangeven waar je moet knippen en waar de pagina gevouwen moet worden.
Het klinkt eigenlijk vrij eenvoudig. En in principe is het dat ook. Maar daar kom ik later nog op terug.
Het boek dat voor Folding Tales is gebruikt, is Gevoel en verstand van Jane Austen. De oorspronkelijke roman Sense and Sensibility verscheen in 1811 en draait om de zussen Elinor en Marianne Dashwood. Elinor vertegenwoordigt vooral de rationele kant, terwijl Marianne zich veel sterker door haar emoties laat leiden.
Dat maakt de keuze voor juist deze klassieker als basis voor Folding Tales eigenlijk extra grappig.
Eerst moest ik over mijn boekentrauma heen
Ik ging niet meteen enthousiast met mijn schaar aan tafel zitten. Sterker nog: het heeft een paar maanden geduurd voordat ik daadwerkelijk begon.
Folding Tales lag thuis op mij te wachten en iedere keer dacht ik: binnenkort ga ik eraan beginnen. Maar zodra ik eraan dacht dat ik moedwillig ezelsoren in honderden boekpagina’s moest maken, kwam mijn innerlijke boekenliefhebber in opstand. Ik ben namelijk echt allergisch voor ezelsoren. Kinderen in mijn klas krijgen dit ook direct te horen als ik ze er een zie maken en ik laat ze direct een boekenlegger maken of pakken. Maar nu moest ik zelf ezelsoren gaan maken. Niet één. Niet twee. Pagina na pagina na pagina.
Daar kwam nog bij dat er een schaar aan te pas kwam. Kleine knipjes weliswaar, maar toch. Ik ging dus vrijwillig een schaar zetten in een boek van Jane Austen.
Het voelde verkeerd.
Tegelijkertijd wist mijn verstand natuurlijk heel goed dat dit exemplaar daar speciaal voor gemaakt is. Het doel is niet om het boek na afloop nog lekker op de bank te lezen. Het boek wordt het kunstwerk. Mijn eigen proces was daarmee bijna net zo dubbelzinnig als de titel van het boek: een voortdurend gevecht tussen gevoel en verstand.
Folding Tales mee op zomervakantie
Uiteindelijk besloot ik Folding Tales mee te nemen tijdens de zomervakantie. Op vakantie heb ik meestal meer rust om aan creatieve projecten te beginnen. Geen stapel dagelijkse klusjes die tussendoor roept en wat meer tijd om gewoon aan tafel te zitten en iets met mijn handen te doen.
Dus daar ging ik. Boek op tafel. Schaar erbij. En eerst maar eens goed kijken naar de instructies. Want voordat je daadwerkelijk kunt beginnen, moet je een belangrijke keuze maken.
Welke van de drie Folding Tales patronen kies je?
Voor het kunstwerk kun je kiezen uit drie patronen. Dat vond ik meteen leuk, omdat je daardoor enige invloed hebt op hoe jouw uiteindelijke kunstwerk eruit komt te zien.
Omdat dit mijn eerste kennismaking met Folding Tales was, werd eigenlijk aangeraden om met optie 1 te beginnen. Dat is natuurlijk de verstandige keuze. Maar daar was dat hele gevoel versus verstand-probleem weer.
Ik ben behoorlijk creatief en dacht dat optie 2 ook wel moest lukken. Dus besloot ik niet voor het eenvoudigste patroon te kiezen, maar mezelf meteen iets meer uitdaging te geven. En dat ging prima.
Achteraf heb ik daar eigenlijk maar van één ding spijt van: ik had gemakkelijk optie 3 kunnen kiezen. Die vond ik namelijk eigenlijk het allermooiste. Mocht ik ooit opnieuw een Folding Tales in handen krijgen, dan weet ik dus wat ik doe. Dan ga ik niet meer automatisch voor de veiligere optie, maar kies ik gewoon het patroon dat ik het mooiste vind.
Is Folding Tales moeilijk?
Dat was vooraf een van mijn vragen. Want als je straks één keer verkeerd knipt, kun je dat natuurlijk niet zomaar ongedaan maken. Toch vond ik het maken zelf uiteindelijk niet bijzonder moeilijk.
Je hoeft geen ervaren papierkunstenaar te zijn en ook geen ingewikkelde origamitechnieken te beheersen. Als je de aanwijzingen goed volgt, is het vooral een kwestie van heel nauwkeurig werken. En precies daar zit wat mij betreft de uitdaging.
Folding Tales is niet zozeer moeilijk, maar je moet wel geconcentreerd blijven. Het werk is behoorlijk repetitief. Je knipt, vouwt, gaat naar de volgende pagina en herhaalt het proces. Nog een pagina. En nog eentje. En nóg eentje. Ondertussen mag je alleen niet op de automatische piloot gaan werken.
Mijn belangrijkste tip: doe maximaal ongeveer 20 pagina’s per keer
Voor mij bleek ongeveer twintig pagina’s per keer een mooie grens. Niet omdat mijn handen daarna moe waren of omdat het knippen zo zwaar is. Het probleem was vooral mijn concentratie. Want laat ik er niet omheen draaien: het proces kan behoorlijk saai worden. Je voert steeds opnieuw ongeveer dezelfde handelingen uit. Daardoor ontstaat automatisch het gevaar dat je gedachten afdwalen.
En juist dan moet je scherp blijven. Je moet namelijk nog steeds kijken welk lijntje je moet knippen en waar je vervolgens moet vouwen. Daarom werkte het voor mij beter om iedere dag een klein gedeelte te doen. Twintig pagina’s knippen en vouwen, boek weer wegleggen en de volgende dag verder.
Misschien kun jij makkelijk veertig pagina’s achter elkaar doen. Prima natuurlijk. Maar merk je dat je minder nauwkeurig gaat werken? Stop dan. Dit is zo’n project waarbij sneller niet automatisch beter is.
Waarom je niet gedachteloos moet doorknippen
Het gevaar van repetitief handwerk is dat je na een tijdje denkt dat je precies weet wat je moet doen.
Knippen, vouwen, volgende.
Knippen, vouwen, volgende.
Maar de lijntjes veranderen. Daardoor moet je iedere pagina opnieuw goed bekijken. Eén verkeerd knipje betekent niet meteen dat je hele kunstwerk mislukt, maar het is natuurlijk zonde. Zeker wanneer je al tientallen of honderden pagina’s hebt gevouwen.
Mijn advies is daarom om niet tegelijkertijd een spannende serie te kijken waarbij je voortdurend naar het scherm wilt kijken. Een podcast, luisterboek of rustige muziek vond ik zelf geschikter. Dan heb je iets op de achtergrond, terwijl je ogen bij je werk kunnen blijven.
Een scherpe schaar is belangrijk
Voor Folding Tales heb je gelukkig geen enorme verzameling knutselmaterialen nodig. Een goede schaar is wel belangrijk. Je maakt kleine en vrij nauwkeurige knipjes in de pagina’s. Met een grote botte keukenschaar maak je het jezelf onnodig moeilijk.
Ik zou daarom kiezen voor een kleine, scherpe schaar die prettig in je hand ligt. Zeker omdat je dezelfde beweging heel vaak gaat herhalen. Leg daarnaast alles wat je nodig hebt vooraf klaar. Zo hoef je niet iedere paar minuten op te staan en kun je rustig een serie pagina’s achter elkaar afwerken.
Een beetje perfectionisme mag, maar overdrijf niet
Ik merkte tijdens het vouwen dat mijn perfectionistische kant af en toe naar boven kwam. Zit deze vouw precies goed? Is deze hetzelfde als de vorige? Had dat randje misschien één millimeter verder gemoeten?
Maar juist bij zo’n groot geheel hoef je niet iedere pagina tot op de millimeter perfect te krijgen. Uiteindelijk kijk je naar het complete kunstwerk en niet meer naar die ene pagina waarvan jij weet dat het hoekje nét anders zit. Nauwkeurig werken is belangrijk. Perfect werken niet. Dat verschil maakte Folding Tales voor mij een stuk ontspannender.
Het leukste moment: je ziet het kunstwerk verschijnen
In het begin heb je vooral een boek met een aantal vreemd gevouwen pagina’s. Je ziet nog niet echt waar het naartoe gaat. Maar hoe verder je komt, hoe leuker het wordt.
Langzaam begint er namelijk een vorm te ontstaan. Iedere nieuwe pagina voegt iets toe en opeens kun je zien waarom je al die tijd hebt zitten knippen en vouwen. Dat vond ik het leukste onderdeel van het proces. Je ziet letterlijk hoe een gewoon boek verandert in iets dat je als decoratie kunt neerzetten. En dan verdwijnen die honderden door mij zo gehate ezelsoren ineens naar de achtergrond. Ze vormen samen het kunstwerk.
Van boek naar kunst voor in je boekenkast
Dat is uiteindelijk natuurlijk het hele idee achter Folding Tales. Je koopt dit boek niet in de eerste plaats om Gevoel en verstand te lezen. Het is gedrukt om er zelf iets nieuws van te maken.
Dat moest ik als boekenliefhebber echt even in mijn hoofd omzetten. Ik was geen boek aan het mishandelen. Ik was het materiaal aan het gebruiken waarvoor het bedoeld was. En juist doordat er een echte roman als basis wordt gebruikt, blijft het eindresultaat duidelijk herkenbaar als boek. Je kunt het tussen andere boeken zetten of juist open neerzetten als blikvanger.
Voor een boekenliefhebber vind ik dat uiteindelijk wel erg leuk.
Folding Tales als creatieve activiteit voor volwassenen
Folding Tales past voor mij in dezelfde categorie als kleuren voor volwassenen, diamond painting, puzzelen en andere creatieve activiteiten waarbij je een tijdje met je handen bezig bent.
Je hoeft ondertussen even helemaal niets anders. Alleen vraagt deze activiteit wel nét iets meer concentratie dan gedachteloos kleuren. Daarom zou ik Folding Tales vooral aanraden wanneer je het leuk vindt om:
- met papier te werken;
- precies te knutselen;
- iets met je handen te doen;
- boeken als decoratie te gebruiken;
- creatieve projecten over meerdere dagen te verdelen;
- uiteindelijk iets tastbaars te kunnen neerzetten.
Heb je een enorme hekel aan herhalend werk? Dan moet je wel even nadenken of dit iets voor je is. Het eindresultaat is leuk, maar je moet bereid zijn om daarvoor behoorlijk wat pagina’s te knippen en vouwen.
Folding Tales cadeau geven aan een boekenliefhebber
Juist daardoor vind ik Folding Tales ook een origineel cadeau voor een boekenliefhebber. Niet voor iedere boekenliefhebber trouwens. Geef dit aan iemand die net als ik bijna begint te hyperventileren van een ezelsoor en je krijgt mogelijk eerst een geschokte blik.
Maar voor iemand die ook graag creatief bezig is, is het wel een bijzonder project. Je geeft namelijk niet alleen een boek cadeau, maar ook een activiteit én uiteindelijk een decoratiestuk voor de boekenkast.
Mijn tips voordat je met Folding Tales begint
Ga je zelf aan de slag? Dan zou ik na mijn eerste Folding Tales-ervaring vooral het volgende onthouden:
- Kies het patroon dat je écht het mooiste vindt. Laat je niet te snel afschrikken door een hogere moeilijkheidsgraad als je handig en creatief bent.
- Gebruik een kleine scherpe schaar. Je moet veel nauwkeurige knipjes maken.
- Werk in korte sessies. Voor mij waren ongeveer twintig pagina’s per dag ideaal.
- Blijf naar de lijnen kijken. Juist doordat het werk repetitief is, ga je gemakkelijk op de automatische piloot.
- Zorg voor goed licht. Je wilt precies kunnen zien waar je moet knippen en vouwen.
- Accepteer kleine foutjes. Het uiteindelijke totaalbeeld is belangrijker dan één imperfect gevouwen pagina.
- Maak er geen haastklus van. Dit is juist een project dat je rustig over meerdere dagen kunt verdelen.
- Kijk tussendoor naar je resultaat. Het is ontzettend leuk om het patroon langzaam te zien verschijnen.
Mijn ervaring met Folding Tales: gevoel versus verstand tot de laatste pagina
En dan kom ik toch weer terug bij die titel: Gevoel en verstand. Want eigenlijk omschrijft dat mijn hele Folding Tales-ervaring perfect. Mijn gevoel vond dat ik met mijn handen van een boek van Jane Austen af moest blijven. Mijn verstand wist dat het boek speciaal gedrukt was om te knippen en vouwen.
Mijn gevoel wilde na een aantal pagina’s lekker gedachteloos verder knippen. Mijn verstand vertelde me dat ik beter kon stoppen voordat ik door verminderde concentratie het verkeerde lijntje zou pakken. En mijn verstand koos vooraf voor patroon twee, terwijl mijn gevoel eigenlijk patroon drie het mooiste vond. Die laatste discussie heeft mijn gevoel achteraf trouwens gewonnen.
Mocht ik nog eens een Folding Tales boek maken, dan kies ik zonder twijfel voor het patroon dat ik het allerleukste vind. Ook als dat de moeilijkste versie is.
En die ezelsoren? Daar moest ik even doorheen. Heel. Veel. Ezelsoren. Maar wanneer je uiteindelijk ziet dat al die gevouwen en geknipte pagina’s samen één kunstwerk vormen, snap je ineens waarom je vrijwillig de schaar in een boek hebt gezet.
Sorry, Jane Austen. Het was voor de kunst.
Je koopt Folding Tales bij bol en Amazon
Lees ook deze blogs
- F*ck it wenskaarten om in te kleuren met een flinke knipoog
- Geld vouwen makkelijk
- Papieren vliegtuigjes vouwen
