Sujo, een film met een sprankje hoop

Films zijn uiteraard, net als boeken, de ultieme weg naar onbekende plekken en levens. In het donker van de bioscoop kun je je even een paar uur helemaal afzonderen van de alledaagse dingen en je verdiepen in een compleet ander leven. Het laat je dan ook vaak kennis maken met geheel andere culturen, gebruiken en gewoontes. Vaak kom je dan ook weer wat wijzer naar buiten, althans dat gevoel heb ik altijd. Je steekt er altijd weer iets van op, zelfs als het over een onderwerp gaat wat ver van je vandaan ligt. Zoals de 90.000 weeskinderen, die door het geweld in de drugskartels van Mexico, moeten zien te overleven en hopelijk zelf niet in het criminele circuit belanden. ‘Sujo’, het jongetje uit de gelijknamige film is zo een kind.

Hier gaat de film Sujo over

Sujo – een naam die in Mexico wordt gebruikt voor een vrij, loslopend paard – is de curieuze bijnaam van een Mexicaanse jongen. De bijnaam werd hem gegeven door zijn vader. Wanneer die, als lid van een bende, wordt vermoord door zijn mede-bendeleden is Sujo pas vier jaar oud. De traditie van de bendeleden luidt: alle mannelijke familieleden van de vermoorde persoon moeten ook worden gedood, waardoor wraakmoorden worden voorkomen. Sujo’s tante Nemesia heeft echter andere plannen. Ze verbergt Sujo in een afgelegen hut. Zijn enige connecties met de buitenwereld zijn op dat moment zijn tante en haar twee kinderen. Zo begint de zware levensweg van Sujo, terwijl hij opgroeit tot een jongvolwassene te midden van de verleidingen van het kartel en de constante strijd om op het rechte pad te blijven.

Kinderen spelen veelbelovend naturel rol

Over het algemeen gaan films over drugbendes altijd gepaard met een hoop geweld. Het bijzondere aan de film ‘Sujo’ is, dat je enkel en alleen één kogelschot gedurende de gehele film hoort. De rest van het geweld speelt zich buiten het filmdoek af. Maar het is wel steeds als een constante dreiging aanwezig. De twee regisseurs, Astrid Rondero en Fernanda Valadez, richten zich meer op de achterblijvers. Zoals Sujo, het schattige vierjarig weesjongetje. Een aandoenlijk kind dat, bovendien door zijn manier van naturel acteerwerk, opvalt.  

Niet ieder kind treedt in de voetsporen van zijn vader

De film ‘Sujo’ is in het eerste gedeelte gehuld in donkere scènes. Tevens is de film erg fragmentarisch. De fragmenten zijn logisch en chronologisch gefilmd. Alleen aan het einde van de film volgt er een flashback. Het tweede gedeelte van de film, wanneer ‘Sujo’ een jongvolwassen is en hij zijn tante achter zich laat, is veel lichter gefilmd. Wellicht, maar dat is geheel mijn invulling, wilden de regisseurs zo de uitzichtloze kindertijd van Sujo in het afgelegen dorp somber laten afsteken tegen de kansen die hij op latere leeftijd krijgt. En is het licht dan een soort van spirituele boodschap om mee te geven aan de kijker dat niet iedere kind hoeft te eindigen zoals zijn vader.

Bekend verhaal, alleen in een ander jasje

In de basis is het verhaal van de film ‘Sujo geen verassing. In grote lijnen is dit al meerdere keren verfilmd, alleen steeds met een andere setting. Het verschil bij deze film zit meer in het feit dat het geweld buiten beschouwing wordt gelaten. Zo laat het meer zien wat het drugsgeweld met de rest van de familie doet.  Toch is de film niet heel verassend. Daardoor kabbelt het maar wat voort, waarbij de dreiging hier en daar soms voelbaar is, maar zelden wordt benoemd. Daar hadden de regisseurs meer mee kunnen doen. De film mist de echte emoties om te kunnen raken. Het is een te bekend verhaal om om deze manier te kunnen verassen.

Een te cliché einde

Het einde van de film ‘Sujo’ ligt er een beetje te dik bovenop. Het wordt ineens een hoopvol verhaal met aanvullende personages. Zo is daar de, bijna al te verwachtte, behulpzame lerares, die de jongen naar het goede pad zal leiden. En de flashback van de vader die zijn zoon ‘Sujo’ noemde, wat uitgebroken paard betekend. Met de wens dat hij, net als het wilde paard, zou weten uit te breken.

Kijk hier naar de trailer van Sujo

Details over de film Sujo

Duur: 127 minuten | Genre: Drama | Taal: Spaans gesproken – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 16+ | Regisseurs: Astrid Rondero, Fernanda Valadez | Cast: Juan Jesús Varela, Alexis Varela, Yadira Pérez | Uitvoerend filmmaatschappij Mooov

Klik hier voor nog meer reviews over films

• Films in de bioscoop – van filmhuis tot bioscoopknallers
• Films voor volwassenen in de bioscoop – een overzicht 2024
• Kinderfilms 2025 in de bioscoop – van animatie tot familiefilm