Horror is normaal gesproken niet echt mijn genre. Toch was ik meteen nieuwsgierig toen ik de aankondiging van de film ‘The Plague’ zag. Het onderwerp van een mysterieuze ziekte, die rondgaat onder een groep jongens, deed me bovendien terugdenken aan de coronaperiode. Het idee dat een aanraking genoeg kan zijn om besmet te raken, riep meteen dat herkenbare gevoel van angst en wantrouwen op. Dus besloot ik deze film toch een kans te geven. Gelukkig maar, want ik had ‘The Plague’ niet willen missen.
Hier gaat de film ‘The Plague’ over
De twaalfjarige Ben gaat naar een zomerkamp voor waterpolo, waar een harde groepshiërarchie heerst. Om erbij te horen, sluit hij zich aan bij de populaire jongens. Maar die sluiten een buitenstaander met een huidaandoening wreed uit, en noemen hem ‘The Plague’. Hoewel Ben steeds meer medelijden krijgt met het slachtoffer, blijft hij meedoen uit angst om zelf buitengesloten te worden. Wanneer het spel steeds verder uit de hand loopt en de grens tussen grap en werkelijkheid vervaagt, begint Ben zich af te vragen hoe ver de jongens eigenlijk bereid zijn te gaan.
Een bijzonder regiedebuut van Charlie Polinger
De film is het speelfilmdebuut van Charlie Polinger, die niet alleen de regie, maar ook het scenario voor zijn rekening nam. Hij koos voor een bijzondere aanpak, want in plaats van voortdurend te leunen op schrikmomenten, bouwt hij de spanning langzaam maar gestaag op. ‘The Plague’ laat de onderlinge groepsdynamiek, onzekerheid en angst als belangrijkste bron van dreiging, heel goed zien. Polinger vertelde in en interview, dat hij zich voor het verhaal liet inspireren door zijn eigen kampervaringen.
De zwembadscènes zijn een visueel hoogtepunt
En die aanpak werkt. Wat mij vooral opviel, is hoe beklemmend de film ‘The Plague’ geworden is, zonder dat er constant iets gruwelijks in beeld gebeurd. De zwembadscènes zijn, wat mij betreft, ook een absoluut hoogtepunt. De camera bevindt zich regelmatig onder water, waardoor de jongens bijna als schimmige figuren boven je lijken te zweven. Het zwembad wordt daardoor niet alleen een plek waar de jongens sporten, maar is echt een onderdeel van het verhaal geworden.
De jonge cast van ‘The Plague’ maakt indruk
Ook de jonge cast maakt indruk. Everett Blunck, Kayo Martin en Kenny Rasmussen spelen hun rollen overtuigend en weten de kwetsbaarheid, onzekerheid en wreedheid van de personages goed neer te zetten. Ook Joel Edgerton is sterk in zijn rol als coach Daddy Wags.
En dan is er nog de muziek van Johan Lenox. Die verdient echt een aparte vermelding. De beklemmende soundtrack en het geluid versterken de spanning voortdurend. Niet voor niets won ‘The Plague’, in Cannes, de prijs voor Beste Geluidscreatie.
Angst, besmetting en groepsdruk
‘The Plague’ is een verhaal dat uiteindelijk over veel meer gaat dan alleen een mysterieuze besmetting. Het gaat over erbij willen horen, groepsdruk, angst en de vraag hoever je gaat om niet zelf buiten de groep te vallen. Het laat tevens zien hoe snel angst zich kan verspreiden en hoe een onzichtbare dreiging het gedrag van mensen kan veranderen.
‘The Plague’: een film die indruk maakt
Zonder al te hoge verwachtingen ging ik naar de film ‘The Plague’, juist omdat horror niet mijn favoriete genre is. Maar wat ben ik blij dat ik deze film een kans heb gegeven. Het is een spannende, visueel indrukwekkende en verrassend gelaagde film die nog een tijdje in mijn hoofd bleef hangen. Ik zou het daarom dan eerder een psychologische thriller noemen. Een bijzonder sterk regiedebuut van Charlie Polinger en voor mij absoluut een van die films waarvan ik achteraf denk: gelukkig ben ik toch gegaan.
Kijk hier naar de trailer
Specificaties Practical Magic 2
Duur: 98 minuten | Genre: Drma, Thriller | Taal: Engels – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 12+ | Regisseurs: Charlie Polinger | Cast: Joel Edgerton, Evertt Blunk, Kayo Martin | Uitvoerend filmmaatschappij 18KFilm
Lees ook deze blogs
