Histoires parallèles een film over het gevaar van voyeurisme

Het onderwerp van de film ‘Histoires parallèles’ trok direct mijn aandacht. Naar andere mensen kijken, fantaseren over hun levens en vervolgens ontdekken hoe dun de grens tussen werkelijkheid en verbeelding kan zijn. Het idee dat een schrijver haar buren observeert en hun bestaan naar haar hand zet, vond ik intrigerend. Zo en zo vind ik het altijd heel knap hoe auteurs en/of regisseurs aan hun ideeën komen. Hoe druk moet het in hun hoofd wel niet zijn, vraag ik me wel eens af.

Inhoudsopgave

Hier gaat de film ‘Histoires parallèles’ over

In ‘Histoires parallèles’ volgen we Sylvie, een schrijfster die in Parijs woont en haar buren aan de overkant door een verrekijker observeert. Ze maakt van hun relaties materiaal voor haar nieuwe roman. Wanneer Adam, een dakloze jongeman, haar helpt met haar verhuizing, raakt hij steeds verder betrokken bij haar merkwaardige spel van kijken, verzinnen en beïnvloeden. Ondertussen krijgen we ook het leven van de geobserveerde buren te zien. Gespeeld door onder anderen Virginie Efira, Vincent Cassel en Pierre Niney. Zo ontstaat een verhaal waarin werkelijkheid en fictie voortdurend door elkaar schuiven.

actrice Isabelle Huppert — Actrice Isabelle Huppert

Regisseur Asghar Farhadi en de invloed van Kieślowski

De film ‘Histoires parallèles’ is duidelijk geïnspireerd op Kieślowski’s A Short Film About Love. Die met kleine menselijke conflicten enorme morele vragen weet op te roepen. Regisseur Farhadi neemt vooral het voyeuristische uitgangspunt over, en maakt er uiteindelijk een veel uitgebreider, zelfbewuster verhaal van.

Dat uitgangspunt is sterk. Farhadi stelt interessante vragen: wanneer wordt observeren voyeurisme? Mag een schrijver het leven van anderen gebruiken als grondstof? En wat gebeurt er wanneer een verzonnen verhaal invloed krijgt op de werkelijkheid? Vooral het idee dat fictie de realiteit kan besmetten, geeft de film ‘Histoires parallèlles’ een interessante tweede laag. De Franse sterrencast speelt bovendien overtuigend en de zorgvuldig opgebouwde beelden hebben een afstandelijke, soms beklemmende sfeer. Toch blijft voor mij de vraag hangen: wat wil Farhadi nu precies zeggen met deze film?

Een film die zichzelf soms te veel uitlegt

‘Histoires parallèles’ duurt ongeveer 140 minuten en voelt daardoor geregeld stroef aan. De verschillende verhaallijnen en dubbele rollen zijn aanvankelijk boeiend, maar na verloop van tijd wordt het mechanisme zichtbaar. Op een gegeven moment is het voor elke kijker duidelijk wat er speelt. Echter gaat de film vervolgens nog langer door met nieuwe verbanden en verklaringen. Daardoor voelt de complexiteit soms meer als een doel op zichzelf dan als iets dat het verhaal werkelijk verdiept.

‘Histoires parallèles’ mist emotionele directheid

Vergeleken met Kieślowski’s A Short Film About Love mist ‘Histoires parallèles’ bovendien iets van de eenvoud en emotionele directheid. Kieślowski laat de spanning ontstaan uit één duidelijk voyeuristisch perspectief en weet vervolgens langzaam de morele verhoudingen om te draaien. Regisseur Farhadi kiest voor een veel ambitieuzer bouwwerk, wat het geheel ook zwaarder maakt. Soms voelt de film zelfs onnodig tweeledig aan. Zo bestaan personages als karakters op zich, maar ze bestaan ook als versies in Sylvies verbeelding. Hier botst telkens de werkelijkheid met de fictie maar de uitwerking en het doel komt niet goed naar voren.

Een interessant uitgangspunt, maar te lang uitgesponnen

Toch heb ik me wel degelijk vermaakt met het kijken naar ‘Histoires parallèles’. De film heeft een interessant uitgangspunt, sterke acteurs en genoeg ideeën om na afloop over na te denken en/of te discussiëren. Alleen had het wellicht beter geweest als de regisseur het geheel niet zo had uitgesponnen. Want in de basis is het een intrigerende film, alleen overheerst richting het einde slechts de vraag: waarom duurt dit nog zo lang?

Kijk hier naar de trailer

Specificaties ‘Histoires parallèles’