Om te kiezen welke films ik wil gaan zien voor ons blog ga ik meestal af op de korte inhoud. Als die me aanspreken, en denk dat het voor een breder publiek interessant is, geven we de film zeker een kans. Er is nu eenmaal zo een groot aanbod dat er wel keuzes gemaakt moeten worden. Zo kwamen we deze keer uit bij de film ‘Two Procecuters’. De synopsis deed vermoeden dat het om een spannende spionagethriller zou gaan, vol intrige en morele dilemma’s. Uiteindelijk bleek de film toch heel iets anders te zijn, hieronder lees je onze review.
Hier gaat de film ‘Two Procecuters’ over
Sovjet-Unie, 1937. In een gevangeniscel worden duizenden brieven verbrand van ten onrechte beschuldigde gevangenen, op zoek naar juridische bijstand. Tegen alle verwachtingen in bereikt één van die brieven wel zijn bestemming. Het komt terecht bij het bureau van Alexander Kornyev, de jonge, net aangestelde lokale officier van justitie. Kornyev doet zijn uiterste best om de gevangene te ontmoeten, de zwaarbewaakte partijveteraan Stepnyak. Als toegewijd bolsjewiek met een integere instelling vermoedt hij dat iets niet in de haak is. Kornyev besluit naar Moskou te reizen en de zaak voor te leggen aan de hoofdaanklager. In de film ‘The Procecuters’ volgen we zijn zoektocht naar gerechtigheid, en leert hij al snel de wrede logica van een totalitair regime.
‘Two Prosecutors’ is een spannend politiek drama dat ons meeneemt naar het tijdperk van de grote stalinistische zuiveringen in Rusland. De veelgeprezen regisseur Sergey Loznitsa baseerde zijn film op een novelle van Georgy Demidov. Dit verhaal gaat over een politieke gevangene die veertien jaar vastzat in een goelag. Het resultaat is een beklemmend portret van tirannieke sociale controle met een krachtige hedendaagse relevantie. In een tijd waarin de onafhankelijkheid van rechtspraak en de waarde van waarheid opnieuw onder spanning staan, voelt Kornyevs zoektocht naar gerechtigheid als een actuele waarschuwing.
Synopsis komt niet overeen met het daadwerkelijke verhaal
Deze bovenstaande tekst is de synopsis van de film ‘Two Procecuters’. Hierbij denk je direct aan een spannende, thrillerachtig rechtbankdrama. Helaas is wat op papier een boeiende strijd lijkt tussen idealisme en macht, in de uitwerking opvallend afstandelijk gebracht. De regisseur heeft namelijk, bewust, gekozen voor een sobere, bijna klinische filmstijl. Dat maakt het echter voor de kijker moeilijk om echt betrokken te raken bij de personages en de gebeurtenissen.
‘Two Procecuters’ kent weinig emotionele diepgang
De meeste figuren die het hoofdpersonage Kornyev tegenkomt, voelen vrij vlak aan. Dat is ergens logisch, aangezien ze vaak de rol van tegenstander vervullen binnen een onderdrukkend regime. Dit zorgt er wel voor dat de film ‘Two Procecuters’ weinig emotionele diepgang krijgt. Wat meer verdieping in de karakters had hierbij kunnen helpen. Opvallend is dat ook Kornyev zelf vrij gereserveerd blijft. Hij toont weinig of geen emotie. Zelfs niet op momenten waarop je dat als kijker wel zou verwachten. Daardoor is het lastig om hem als emotioneel ankerpunt te zien, en blijf je als kijker zelf ook op afstand.
Acteerwerk is sterk maar de emoties blijven uit
Dat ligt niet per se aan acteur Aleksandr Kuznetsov. Integendeel. Hij beschikt over voldoende charisma en speelt overtuigend de naïviteit van zijn personage. Namelijk een man die nog gelooft dat hij iets kan veranderen, in een systeem dat duidelijk rot is vanbinnen. Toch voelt zijn innerlijke wereld onderontwikkeld aan. Je krijgt zelden het gevoel dat er echt iets naar de oppervlakte boven komt. Dit maakt het voor de kijker, althans ivoor mij, moeilijk om volledig met hem mee te leven. Ook de andere personages blijven oppervlakkig, ondank dat ook hun acteerwerk zeer sterk is, lijken ze toch alleen maar beeld te vullen. Hierdoor ontstaat er dus totaal geen affiniteit met de film ‘Two Procecuters’.
Angst en openlijke emotie zijn in een totalitair regime
Toch begrijp ik ergens wel dat de regisseur misschien bewust afstand houdt. In een klimaat van angst en controle is openlijke emotie namelijk niet geloofwaardig. Maar zelfs in intieme momenten, wanneer Kornyev alleen is, blijft die emotionele terughoudendheid aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de film soms koud en ontoegankelijk aanvoelt. Wellicht is dat ook wel precies wat de regisseur met de film ‘Two Procecuters’ wil aangeven, in dat geval is het gelukt.
Sommige scènes slepen nodeloos lang voort
Ook het tempo van de film ‘Two Procecuters is een discussie punt. De trage opbouw kan op sommige momenten effectief zijn, bijvoorbeeld om te tonen hoe weinig serieus Kornyev genomen wordt. Maar er zitten ook scènes in die nodeloos lang aanslepen zonder echt iets toe te voegen. Een voorbeeld is een lange wandeling door de gevangenis. Op een gegeven moment is de boodschap echt wel duidelijk maar het duurt maar voort, tot ergernis aan toe.
Kijk naar deze film zonder verwachtingen en/of vooroordeel
Al met al is ‘Two Prosecutors’ een film die niet aan de verwachtingen voldoet. Dat ligt echter ook aan de manier waarop de film aangekondigd wordt, zowel op de filmposter als in de synopsis. De afstandelijke stijl en het trage tempo zullen niet iedereen aanspreken, zeker mij niet in dit geval. Misschien speelde mijn verwachting om een spanningsvolle thriller te gaan zien dan ook wel een grote rol in mijn teleurstelling. Het is een film die je zonder verwachtingen en vooroordelen moet gaan zien. En misschien ook wel eentje waar de meningen sterk over verdeeld zullen blijven.
Kijk hier naar de trailer
Specificaties ‘Two Procecuters’
Duur: 117 minuten | Genre: Drama | Taal: Russisch & Oekraïens – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 9+ | Regisseur: Sergey Loznitsa | Cast: Aleksandr Kuznetsov | Uitvoerend filmmaatschappij Imagine Films
Lees ook deze blogs:
- Kinderfilms 2026 in de bioscoop – nieuwe en verwachte familiefilms
- Leuke films 2026 – een overzicht van bioscoop tot filmhuis
