Het blijft iets bijzonders om juist die films op te zoeken die niet direct als grootste posters in de bioscopen hangen. De grote blockbusters met hun enorme marketingcampagnes trekken vaak alle aandacht, maar juist in de filmhuizen ligt vaak zoveel moois verscholen. Met een beetje meer aandacht voor die films, zie je verhalen die je anders misschien nooit zou ontdekken. ‘The Watermelon Woman‘ is daar een zo voorbeeld van. Een film die niet schreeuwt om aandacht, maar die des te meer blijft hangen zodra je hem hebt gezien.
Hier gaat de film over
‘The Watermelon Woman’ is een scherpzinnige metamix van filmcollege en romantische komedie ineen. Regisseur Cheryl Dunye geeft weldoordacht commentaar op het wegschrijven van zwarte acteurs in de filmgeschiedenis van Hollywood. Maar ze schetst ook een geestig beeld van de academische biotoop genaamd ‘queer mediastudies’. Dunyes eerste lange film – tevens de eerste speelfilm geregisseerd door een zwarte lesbische vrouw – ging in 1996 in première op de Berlinale en won de Teddy Award voor Beste queerspeelfilm. In Nederland was de film nog niet eerder in de filmtheaters te zien.
Regisseur Cheryl Dunye had een persoonlijke missie
De film is geregisseerd door Cheryl Dunye, die tevens zelf ook zelf de hoofdrol speelt. Dunye merkte bij onderzoek dat er geen tot weinig informatie was over de geschiedenis van zwarte lesbische vrouwen in Hollywood. Dit gaf haar het idee dat wanneer je geschiedenis niet kan vinden, je die zelf ook kan construeren. Die gedachte vormt de ruggengraat van de hele film. Cheryl Dunye combineert in ‘The Watermelon Woman’ persoonlijke observaties met filmgeschiedenis en maatschappelijke kritiek. Hierdoor is de film zowel een verhaal als een onderzoek geworden.
‘The Watermelon Woman’ zweeft tussen fictie en realiteit
Wat de film ‘The Watermelon Woman’ bijzonder maakt, is dat fictie en realiteit voortdurend door elkaar lopen. De documentaire die Cheryl in de film maakt, is deels echt, deels verzonnen. Hierdoor ontstaat er een fascinerend spel tussen waarheid en interpretatie. Als kijker blijf je voortdurend twijfelen: wat is er echt, wat is reconstructie, en waar begint de verbeelding? Uiteindelijk lijkt de film te suggereren dat de waarheid ergens in het midden ligt. Namelijk niet vast, maar gevormd door wie het verhaal vertelt.
Het acteerwerk is ongepolijst, en daardoor soms ééndimensionaal
Het acteerwerk is bewust niet gepolijst. Cheryl Dunye speelt haar eigen rol met een mix van humor, nieuwsgierigheid en soms wat onhandigheid. Ook de bijrollen, zoals haar vriendin en de mensen uit haar sociale omgeving, voelen natuurlijk en ongefilterd aan. De film ‘The Watermelon Woman probeert dan ook geen Hollywood-achtige perfectie te bereiken. Daardoor voelt het alsof je meekijkt naar echte gesprekken. Hierdoor voelt de film soms wat rommelig aan. Daarnaast blijft alles eendimensionaal, want echte emoties worden niet uitgediept en de personages maken niet echt karakterontwikkelingen door.
De filmstijl is ongefilterd en in documentairestijl
De film is visueel duidelijk beïnvloed door de documentaire stijl en low-budget independent cinema. Handheld camera’s, natuurlijke belichting en een bijna observerende manier van filmen zorgen ervoor dat alles heel direct en ongefilterd overkomt. Deze stijl versterkt het idee dat je inderdaad naar een onderzoek kijkt in plaats van een traditioneel verhaal. Tegelijkertijd maakt het de film ook wat minder toegankelijk voor kijkers die gewend zijn aan strakke, visueel gepolijste cinema. Toch is dat precies wat de film zo eigen maakt: het voelt echt. Alleen wordt op het einde veel beelden weer herhaald die je gedurende het kijken naar ‘The Watermelon Woman’ voorbij hebt zien komen.
Wie krijgt er aandacht in de geschiedenis, en wie niet?
De kern van ‘The Watermelon Woman’ ligt in representatie. Wie krijgt er een plek in de geschiedenis, en wie niet? De film stelt vragen over hoe verhalen worden vastgelegd en wie bepaalt wat “waarheid” is. Door fictie en historische reconstructie te mengen, maakt Dunye duidelijk dat vergeten geschiedenissen soms opnieuw moeten worden uitgevonden om überhaupt zichtbaar te worden. Dat is zowel krachtig als confronterend.
‘The Watermelon Woman’ is niet altijd even toegankelijk
Hoewel de film inhoudelijk sterk is, wordt hij niet altijd even soepel verteld. Het tempo is rustig en de structuur kan voor sommige kijkers wat fragmentarisch aanvoelen. Ook de mix tussen fictie en pseudo-documentaire vraagt aandacht en geduld. Niet iedereen zal dat even prettig vinden. Aan de andere kant is de film ‘The Watermelon Woman’ juist daarom zo bijzonder te noemen.
Een echt arthousefilm die bewust maakt en maatschappelijk relevant is
‘The Watermelon Woman’ is een echte arthousefilm: slim, bewust gemaakt en maatschappelijk relevant. Het is geen film die je passief bekijkt, maar eentje die je uitdaagt om na te denken over wat je ziet. Het zal menigeen na het bekijken wellicht nog wel uitnodigen tot een discussie.
Dankzij de visie van regisseur Cheryl Dunye, het rauwe acteerwerk en de unieke manier waarop fictie en waarheid door elkaar lopen, maakt de film toch wel indruk. Het is misschien geen gemakkelijke film, maar wel een belangrijke — en precies daarom verdient hij nu een groter publiek dan hij destijds misschien kreeg.
Kijk hier naar de trailer
Specificaties ‘The Watermelon Woman’
Duur: 84 minuten | Genre: Drama | Taal: Engels – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 12+ | Regisseur:
Cheryl Dunye | Cast: Cheryl Dunye | Uitvoerend filmmaatschappij Eye
Lees ook deze blogs:
Leuke films 2026 – een overzicht van bioscoop tot filmhuis
Kinderfilms 2026 in de bioscoop – nieuwe en verwachte familiefilms
