Zelf ben ik gek op het verhaal van Robin Hood. Of het nu gaat om de klassieke versie, een serieuze verfilming of de Disney-versie met de vrolijke vos. Juist daarom was ik erg benieuwd naar de film ‘The Death of Robin Hood’. Een duistere hervertelling met acteur Hugh Jackman en actrice Jodie Comer, geregisseerd door Michael Sarnoski. Dit beloofde iets totaal anders te worden. En dat is het zeker.
Hier gaat de film ‘The Death of Robin Hood’ over
Het verhaal van ‘The Death of Robin Hood’ gaat over een door strijd getekende Robin Hood, die dodelijk gewond raakt, na wat zijn laatste gevecht had moeten zijn. Terwijl hij balanceert op de grens tussen leven en dood, wordt hij verzorgd door een mysterieuze vrouw. Zij confronteert hem met de man die hij is geworden, de man die hij ooit was, én biedt hem een onverwachte kans op verlossing. Maar om die kans te grijpen, zal hij zijn legende moeten loslaten en de prijs betalen voor een leven vol geweld.
Vergeet alles wat je weet over de legende Robin Hood
Laat ik maar meteen met een mededeling beginnen: vergeet alles wat je weet over Robin Hood, voordat je deze film gaat bekijken. De man die in ‘The Death of Robin Hood’ wordt opgevoerd, heeft weinig te maken met de held die steelt van de rijken en geeft aan de armen. Deze Robin is een meedogenloze moordenaar, oud, verbitterd en vooral moe van zijn eigen bestaan.
De eerste dertig minuten van ‘The Death of Robin Hood’ zijn dan ook behoorlijk heftig. Regisseur Sarnoski trakteert de kijker op bloederige gevechten, brute moorden en geweld dat soms ronduit ongemakkelijk is. Robin en Little John trekken een spoor van vernieling door het landschap en de film maakt meteen duidelijk dat dit geen romantisch middeleeuws avontuur wordt. De openingsscènes zijn visueel dus indrukwekkend en hebben een rauwe energie. Helaas wordt die tijdens de rest van de film “The Death of Robin Hood’ niet vastgehouden.
Een nadenkende en sombere Robin Hood
Na die explosieve start belandt de zwaargewonde Robin in een afgelegen klooster, waar Sister Brigid, gespeeld door Jodie Comer, zich over hem ontfermt. Vanaf dat moment verandert ‘The Death of Robin Hood’ in een traag verlopend drama over schuld, spijt, vergeving en de mogelijkheid van verlossing. Alleen wordt dat allemaal eindeloos herhaald. Robin denkt na over zijn verleden, praat erover, twijfelt, praat er opnieuw over en komt uiteindelijk nauwelijks verder.
De acteurs laten nauwelijks emotionele ontwikkeling zien
Hugh Jackman is voor mij een van de grootste problemen van de film ‘The Death of Robin Hood’. Hij ziet er inderdaad uit als een afgeleefde, geharde Robin Hood, maar het is te gemaakt. Daarbij moet zijn constante norse blik een voortdurend innerlijke pijn suggereren, terwijl het personage nauwelijks emotionele ontwikkeling laat zien. Het is voor een kijker dan moeilijk om mee te voelen met iemand, die vooral lijkt te wachten tot zijn volgende zucht of monoloog voorbij is.
Ook actrice Jodie Comer kon mij niet overtuigen. Sister Brigid is in ‘The Death of Robin Hood’ eigenlijk een soort van Moeder Teresa. Ze verzorgt iedereen, vergeeft iedereen en blijft vrijwel voortdurend sereen en goed. Comer speelt haar zacht en ingetogen, maar het personage voelt daardoor eerder als een symbool, dan als een mens van vlees en bloed.
De cinematografie vertelt het gehele verhaal van ‘The Death of Robin Hood’
Wat wel overeind blijft, is de cinematografie van Pat Scola. De mistige landschappen, modder, stenen gebouwen en desolate kustlijnen zijn prachtig gefilmd. De film wisselt bovendien van beeldverhouding. Zo is het gewelddadige eerste deel breed geschoten, terwijl het kloostergedeelte een intiemer beeldformaat krijgt. Toch is dat ook meteen het probleem: de beelden van de film ‘The Death of Robin Hood’ blijken uiteindelijk meer emotie te bevatten dan de karakters. De cinematografie vertelt wat het verhaal, en de acteurs, zelf onvoldoende weten over te brengen.
Is het nu rechts of links?
En dan is er nog die opvallende oogwond. De jongen uit de openingsscène keert later terugkeert als Arthur/Godwin In de openingsscène wordt hij door een pijl in het rechteroog getroffen. Later zien we Noah Jupe in ‘The Death of Robin Hood’ terug als Arthur met een verwonding rond zijn linkeroog. Is dit een bewuste keuze van de regisseur om in het midden te laten dat het om dezelfde persoon gaat, of is het een daadwerkelijke fout?
Somber, traag en zwaarmoedig
Uiteindelijk kan ik zeggen dat ‘The Death of Robin Hood’ mij teleurstelde. De regisseur durft iets radicaals met een bekend personage te doen, dat wel. Echter, na dat indrukwekkende eerste half uur verzandt hij voor mij in een herhaling van een herhaling van een herhaling. Toch kan ik me voorstellen dat een heel andere groep kijkers hier juist enorm van geniet. Wanneer je een liefhebber bent van rauwe bloederige actiefilms kun je de eerste helft nog roemen om zijn brutaliteit en lef. Helaas is het tweede gedeelte alleen maar somber, traag en zwaarmoedig.
Voor mij bleef vooral het gevoel hangen dat ‘The Death of Robin Hood’ over elke andere man hadden kunnen gaan. De regisseur heeft het zichzelf, denk ik nog lastiger gemaakt door er de naam van Robin Hood aan te hangen. Een verhaal en legende, die zoveel betekend voor iedereen, had simpelweg het verhaal moeten blijven wat het is.
Kijk hier naar de trailer
Specificaties ‘The Death of Robin Hood’
Duur: 122 minuten | Genre: Thriller, Drama | Taal: Engels – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 16+ | Regisseur: Michael Sarnoski | Cast: Hugh Jackman, Jodie Comer, Bill Skarsgard, Murray Bartlett, Noah Jupe | Uitvoerend filmmaatschappij Searchers
Lees ook deze blogs
