Supergirl, een spektakel vol actie, maar mist een eigen identiteit

Vroeger las ik weleens de comicstrips van mijn neef en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met superhelden. Mijn favorieten waren Captain America en Supergirl. Later, toen mijn kinderen klein waren, was er thuis ineens een heel andere vrouwelijke superheld die alles overnam: Mega Mindy. Inclusief liedjes die eindeloos werden meegezongen. Misschien heb ik daardoor altijd wel iets gehad met vrouwelijke helden, die net iets anders durven te zijn. En daarom was ik nieuwsgierig naar de film ‘Supergirl’.

Hier gaat de film ‘Supergirl’ over

Deze film van DC Studios en Warner Bros. Pictures zal deze zomer wereldwijd in de bioscoop te zien zijn. Actrice Milly Alcock speelt hierin een dubbelrol als Supergirl en Kara Zor-El. De film is geregisseerd door Craig Gillespie, naar een scenario van Ana Nogueira.
Als een meedogenloze tegenstander onverwacht en wel heel dichtbij toeslaat, wordt Kara Zor-El, alias Supergirl, gedwongen om samen te werken met een onwaarschijnlijke metgezel. Hun zoektocht naar wraak en gerechtigheid voert hen door het hele heelal.

Even terug naar het begin

Supergirl verscheen al in 1959 voor het eerst in een strip van DC Comics. Door de jaren heen groeide Kara Zor-El uit tot veel meer dan alleen “de vrouwelijke Superman”. Ze kreeg een eigen karakter, haar eigen strijd en een eigen plek binnen het DC-universum. Helaas is van die versie in deze nieuwe film verrassend weinig overgebleven.

Deze Kara ontmoeten we namelijk op een heel andere manier. In de eerste scènes zien we een aan lager wal geraakte jonge vrouw die vooral dronken in bars rondhangt, wakker wordt met katers en eigenlijk weinig motivatie lijkt te hebben om iets met haar leven te doen. Pas wanneer haar hond Krypto gevaar loopt, komt er beweging in het verhaal. Voor de rest lijkt haar eigen bestaan haar nauwelijks iets waard. En doet ze niets of nauwelijks iets met haar Supergirl krachten.

Supergirl leunt op veel scènes uit andere films

Dat klinkt misschien als een interessante invalshoek — een beschadigde heldin die haar weg zoekt — maar in de uitvoering werkte het maar gedeeltelijk.
Het grootste probleem van ‘Supergirl’ is misschien wel dat de film voortdurend lijkt te leunen op andere films. Op sommige momenten voelt het alsof je ineens een vreemde ruimtebar uit Star Wars bent binnengelopen. Vervolgens krijg je stoffige, bijna postapocalyptische beelden die rechtstreeks uit Mad Max lijken te komen. En daar overheen ligt een saus die sterk doet denken aan de film Guardians of the Galaxy.Een beschadigde heldin op zoek naar haar missie.

Een beschadigde heldin op zoek naar haar missie

Dat is jammer, want ergens onderweg lijkt het fenomeen Supergirl haar eigen identiteit kwijt te raken. Onlangs zei ik eigenlijk precies hetzelfde over de film Masters of the Universe. Het zijn uiteindelijk films geworden die krampachtig proberen oude nostalgie te combineren met moderne superheldenclichés. Het vertrouwde moet behouden blijven, maar tegelijkertijd moet alles groter, sneller en spectaculairder worden gemaakt. Alleen ontstaat er daardoor iets vreemds, want het voelt alsof deze twee totaal verschillende ideeën alleen maar tegen elkaar botsen. Ook ‘Supergirl’ lijkt wat dat betreft niet in die missie te slagen.

Een strijd tussen nostalgie en CGI-actie

De combinatie van een bijna vintage uitstraling — een ouderwetse koptelefoon met snoertje, klassieke muziekkeuzes, de bekende rode laarsjes en de iconische cape — vormt bovendien een soms bijna absurd contrast met de gigantische hoeveelheid CGI-actie. Er vliegen ruimteschepen rond, complete werelden worden digitaal opgebouwd en de computergestuurde effecten blijven zich maar opstapelen. Hier en daar werkt dat prima, maar vaak voelt de film ‘Supergirl’ chaotisch en onsamenhangend aan.

De flashbacks naar het verleden van Supergirl waren wel sterk

Wat voor mij wel werkte, was de opvallend klassieke verhaalstructuur. Juist de flashbacks naar Kara’s leven op Krypton behoren tot de sterkste momenten van de film. Daar zie je eindelijk iets van emotionele verdieping. Ineens krijg je een glimp van de persoon achter de superkracht. Dat zijn de momenten waarop de film ‘Supergirl’ laat zien wat er mogelijk was geweest. Maar vervolgens komen daar weer de buitensporige gevechten. En juist daar verloor de film mij steeds opnieuw.

Nu hebben de meeste superheldenfilms niet bepaald subtiele vechtscènes, maar hier voelt het contrast wel heel groot. Kara’s gezichtsuitdrukking blijft tijdens veel van die actiescènes ook nog eens opvallend vlak. Daardoor ontstaat er weinig emotionele diepgang en voel je zelden echte spanning of urgentie. Dat maakt de film ‘Supergirl’ niet slecht, maar wel opvallend zielloos.

Een tienerpubliek kan zich hier prima mee vermaken

Tegelijkertijd begrijp ik waarom een jong tienerpubliek zich hier prima mee zou kunnen vermaken. Er zit veel humor in, veel actie en een snel tempo waardoor je nauwelijks tijd krijgt om stil te staan bij de zwakkere momenten.
‘Supergirl’ is zeker geen film die lang blijft hangen. Er zitten goede ideeën, mooie flashbacks en een paar sterke momenten in, maar uiteindelijk voelt het vooral als een verzameling invloeden van andere films. Een film die zo in en uit je leven schiet.

Win twee vrijkaarten voor de film ‘Supergirl’

Heb je zin om samen met iemand naar de film ‘Supergirl’ te gaan, dan hebben we leuk nieuws voor jullie. We mogen in samenwerking met filmmaatschappij Warner Bros Pictures International Holland maar liefst drie keer twee vrijkaarten weggeven. Hoe je hiervoor in aanmerking komt lees je hieronder.

OPTIE 1

• Reageer onder de social media post van de winactie met wie jij graag ‘Supergirl’ wilt gaan zien.
• Delen is lief en vergeet ons dan niet te taggen. Anderen taggen en ons volgen is ook lief.

Optie 2

• Reageer onder deze recensie met wie jij graag de film wilt gaan zien.

• Volg MamaScrapelle op social media indien mogelijk. We zitten op Instagram, Facebook, TikTok, YouTube en/ of Pinterest. Like daar ook de winactie van ‘Supergirl’ voor een extra winkans
• Delen van de winactie levert een extra winkans op. Tag MamaScrapelle als je dat doet.
• Beide opties mag uiteraard ook.

De winnaar van de vrijkaarten voor de film ‘Supergirl’ krijgt een bericht via de mail.

Gefeliciteerd Ineke, Nannys & Aide!

Kijk hier naar de trailer

Specificaties ‘Omaha’

Duur: 85 minuten | Genre: Drama | Taal: Engels – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: AL | Regisseur:
Cole Webley | Cast: John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis | Uitvoerend filmmaatschappij Warner Bros Pictures International Holland

Lees ook deze blogs:

Leuke films 2026 – een overzicht van bioscoop tot filmhuis
Kinderfilms 2026 in de bioscoop – nieuwe en verwachte familiefilms