Eerlijk gezegd zou ik dat ik normaal gesproken niet zo gauw kijken naar realistische films over oorlogsgebieden. De rauwheid, de wanhoop en het menselijke leed komen vaak zo hard binnen dat ik mezelf er liever voor afsluit. Tegelijkertijd voel ik ook dat we verder moeten kijken dan de hapklare nieuwsflitsen van drie seconden. Oorlog is geen korte breaking news-banner, maar een dagelijkse realiteit voor miljoenen mensen. Juist daarom besloot ik toch te gaan kijken naar ‘20 Days in Mariupol’ — een documentaire die al eerder te zien was, diverse prijzen won en nu opnieuw in de bioscopen draait. En hoewel ik meerdere keren met afschuw heb gekeken, was het dat, hoe wrang het ook klinkt, meer dan waard.
Hier gaat de documentaire ’20 Days in Mariupol’ over
De onvoorstelbaar wrede en bloedige beelden van de talloze doden en gewonden door bombardementen en beschietingen in de door de Russen belegerde Oekraïense havenstad Mariupol gingen in maart 2022 de wereld over – mede dankzij het werk van de Oekraïense AP-journalist Mstyslav Chernov. Met uiterste moeite wist hij schokkende en onthutsende beelden, zoals een zwangere vrouw op een brancard uit een gebombardeerde kraamkliniek, uit de van internet en elektriciteit afgesloten stad te versturen. Dit werd de indringende documentaire ’20 Days in Mariupol.’
‘20 Days in Mariupol’ biedt een nog indringender en verbijsterender beeld van het beleg. De haarscherpe beeldkwaliteit van het videomateriaal geeft de kijker een bijna driedimensionale ervaring: de camera volgt Chernov bij het betreden van getroffen klinieken, bij ad hoc gegraven massagraven en bij de emotionele reacties van artsen in operatiekamers. Hoewel de bombardementen de beelden schokkerig maken, blijft alles kraakhelder.
De realiteit in haar meest ongefilterde vorm
De documentaire ’20 Days in Mariupol’ volgt journalist en filmmaker Mstyslav Chernov, en zijn team, tijdens de eerste twintig dagen van de belegering van Mariupol in 2022. Wat deze film zo uitzonderlijk maakt, is dat hij ons niet alleen laat zien wat er gebeurt, maar ons dwingt om erbij te blijven. Geen snelle montage, geen sensationele muziek — maar de realiteit in haar meest ongefilterde vorm. Kapotgeschoten gebouwen, gewonde burgers, wanhopige ouders en oververmoeide artsen die blijven doorgaan, ondanks alles.
Wat mij het meest trof aan ’20 Days in Mariupol’, is hoe de documentaire het “leven tussen de bommen” laat zien. Niet alleen de explosies en het geweld, maar ook de momenten daartussen: de stilte in een ziekenhuisgang, de blik van een dokter die weet dat hij niet iedereen kan redden, de chaos van ouders die hun kinderen beschermen. Dit is geen afstandelijke verslaggeving; dit is geschiedenis, dat zich recht voor je ogen afspeelt. Je voelt de spanning, de angst en de machteloosheid.
Wat een lef van de documentaire makers
Het lef van Chernov en zijn team is nauwelijks te overschatten. Terwijl de stad wordt afgesloten van de buitenwereld, blijven zij filmen. Niet uit sensatiezucht, maar uit noodzaak. Omdat de wereld moet zien wat hier gebeurt. Maar het grootste respect gaat misschien nog wel uit naar de hulpverleners en dokters die onder onmenselijke omstandigheden blijven werken. En naar de onschuldige burgers die nergens om hebben gevraagd, maar alles verliezen. De documentaire ’20 Days in Mariupol’ eert hen zonder sentiment, simpelweg door hun realiteit te tonen.
Niet consumeren maar confronteren
Cinematografisch is ‘20 Days in Mariupol’ indringend en sober. De handheld cameravoering versterkt het gevoel van urgentie en nabijheid. Je staat er als kijker middenin. Soms is het bijna ondraaglijk om te blijven kijken, juist omdat er niet wordt weggekeken. Ik merkte dat ik meerdere keren mijn adem inhield of even weg moest kijken van het scherm. Toch voelde ik ook dat dit precies de bedoeling was: niet consumeren, maar confronteren.
Als ik dan een klein minpunt moet noemen, is het dat de documentaire ’20 Days in Mariupol’ emotioneel zo zwaar is dat hij weinig ruimte laat voor reflectie tijdens het kijken zelf. De intensiteit stapelt zich op, waardoor sommige momenten minder goed kunnen bezinken. Maar misschien is dat ook inherent aan de chaos van oorlog; er is simpelweg geen tijd om stil te staan.
20 Days in Mariupol heeft terecht prijen gewonnen
Dat ‘20 Days in Mariupol’ terecht meerdere prijzen heeft gewonnen, staat buiten kijf. Dit is geen gemakkelijke film, maar wel een noodzakelijke. Het is journalistiek, geschiedenis en menselijkheid in één. Een documentaire die je niet “leuk” gaat vindt, maar die je wel moet zien. Juist omdat de werkelijkheid meer is dan drie seconden op het nieuws. Al eerder is deze documentaire uitgezonden, maar door zijn noodzaak is hij nu wederom in de bioscopen te zien.
Specificaties ‘20 Days in Mariupol’
Duur: 95 minuten | Genre: Documentaire, Oorlog | Taal: Oekraïens – Nederlands ondertiteld | Leeftijd: 14+ | Regisseur: Mstyslav Chernov | Uitvoerend filmmaatschappij Periscoop Film
Lees ook deze blogs:
- Kinderfilms 2026 in de bioscoop – nieuwe en verwachte familiefilms
- Leuke films 2026 – een overzicht van bioscoop tot filmhuis
- Animatiefilm Mavka – een sprookje uit Oekraïne in het bos
- The Bibi Files, een onthutsende docufilm over Netanyahu
- Digger, het is een film die je goed of slecht vindt - 05/10/2026
- Wen er maar aan, het succesvolle boek nu verfilmd - 05/10/2026
- Verity, het is spannend op papier niet op het filmdoek - 04/10/2026