‘De vrouw van de schilder’ Geïllustreerde novelle waarin het niet is wat het lijkt

‘De vrouw van de schilder’ is een tot de verbeelding sprekende titel. Wat ik verwachtte toen ik het boek voor de eerste keer opsloeg was een verhaal zoals dat van Rembrandt van Rijn door de ogen van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh. Zoiets. Dat bleek niet zo te zijn. Ik had beter moeten weten bij Peter de Voecht. ‘Slachtvlinder’, zijn debuutroman was ook al duister en verrassend. Ook nu liet hij mij verbluft achter.

De Vrouw van de schilder komt bij de dokter

Dit is geen grap, zo begint het verhaal. De vrouw van de schilder, wij kennen haar naam niet, komt bij de dokter.

De dokter observeert. Ze gaat goed gekleed draagt daarbij subtiele sieraden en teveel make-up. Haar man zit oud, zwijgzaam en met hangende schouders naast haar. De vrouw van de schilder uit haar zorgen over haar man. Over hoe hij nooit meer schildert. Over hoe ze samen jarenlang in Ierland hebben gewoond omdat hij dat zo graag wilde. Ze waren zo gelukkig samen en nu lijkt het alsof hij haar niet meer kent. Of zelfs herkent. Ze houdt nog wel van hem en hij van haar. Dat weet ze zeker.

De dokter kijkt de vrouw van de schilder aan. En dan de man zelf. En dan wordt alles anders voor de vrouw van de schilder en haar zwijgzame man.

Rijk geïllustreerd

Uitgeverij Eenhoorn schrijft op achterflap van het boek dat het een novelle is. Commercieel gezien snap ik dat je niet opschrijft dat het een prentenboek is voor volwassenen, prentenboeken associeer ik inderdaad vaker met kinderboeken. Maar dit is geen boek voor kinderen.

Het nadeel is wel, vind ik, dat je de illustratrice Trui Chielens met deze kwalificatie tekortdoet. Het verhaal wordt door zowel schrijver Peter de Voecht als door de illustratrice Trui Chielens verteld. Met haar kenmerkende kleurrijke potloodtekeningen laat zij de vele gezichten van de vrouw zien. Ze lijkt er soms studies van te maken. Dat sluit overigens mooi aan bij het boek.

Je kunt je voorstellen dat de man van de vrouw van de schilder een model nodig heeft en zijn vrouw eindeloos vaak tekent. Wat ik zelf erg geslaagd vind is dat Trui Chielens daarbij niet schroomt om haar tekeningen soms wat smoezelig te laten overkomen. Het verhaal van ‘De vrouw van de schilder’ is tenslotte ook wat smoezelig.

Thematiek

Doorgaans lees ik een boek zonder te kijken naar de thematiek die de schrijver of de uitgever meegeeft aan het boek. Zonder het einde te willen verklappen kan ik vertellen dat ‘De vrouw van de schilder’ niet alleen gaat over ‘herinneringen, geheugenverlies, relaties’. Maar vooral ook met hoe we omgaan met mensen die lijden aan dementie en hoe de naasten van deze dementerenden afscheid moeten nemen van de man of vrouw die zij ooit als heel andere mensen hebben gekend.

Het is niet bedoeld voor kinderen. Lees dit niet voor aan je kleuter voor het slapengaan. Het is wel een boek waarvan ik zou willen dat het al bestond toen mijn oma begon te dementeren, omdat het een inkijkje geeft in het hoofd van de dementerende mens, de spreekkamer waarin de diagnose wordt gesteld en het verdriet van de achterblijver. Dat is niet altijd leuk, maar het geven van inzicht maakt geduldig en werkt troostend.

Specificaties De vrouw van de schilder

de vrouw van de schilder

Schrijver: Peter de Voecht | Illustrator: Trui Chielens | Uitgever: De Eenhoorn | 9789462913721 | april 2019 | Aantal pagina’s: 96 | meer informatie vind je hier

Facebook Comments

Tanja

Mijn naam is Tanja en ik ben het levende bewijs dat historici niet stoffig zijn. Ik houd van lezen, koken en theater en daar geniet ik het liefst van met mijn man en twee dochters van vijf en zeven jaar.
Tanja