Prentenboek ‘De begrafenis’ is een goede hulp in verdrietige tijden

‘Met alle respect, maar ik vind het niet goed dat jij je kind meeneemt naar de uitvaart van haar oma’.  Knipperend met mijn ogen luisterde ik naar haar. (laat ik maar geen namen noemen) Ze kende Hetty’s oma niet, ze kende Hetty niet goed en op het moment van het overlijden van oma kende ze de gehele familie niet. Op bozere toon dan ik wilde, legde ik uit aan deze mevrouw zonder kinderen of pedagogische opleiding dat wij natuurlijk peuter Hetty goed hadden voorbereid. Dat we liever hadden gewild dat Hetty’s eerste ervaring met ‘dood’ er eentje over een drijvende goudvis in plaats van een oma was. We hadden informatie ingewonnen bij mensen die ervaring hadden met dit soort verdrietige situaties als de begrafenis van een oma.

Dat we de andere opa en oma als een soort ‘Back-up plan’ in de aula bij ons hadden zodat Hetty eventueel daar op schoot kon zitten mocht ze daar behoefte aan hebben.  En we hadden boekjes gelezen als ‘Oma Pluis’ van Dick Bruna om haar voor te bereiden. Ik sloot af met zoiets als: ‘De dood hoort bij het leven, vermijden heeft geen zin.’ Tot mijn grimmige genoegen had ze daar niet van terug.

Het verhaal van ‘De Begrafenis’

De Begrafenis prentenboek

Was Hetty een paar jaar ouder geweest dan die bijna 2 jaar die ze was bij het overlijden van haar oma, dan had ik ‘De Begrafenis’ van Matt James met haar willen lezen, mits dat in die tijd al was uitgebracht. In dit prentenboek, door James zelf geschreven en geïllustreerd wordt uitgelegd wat er komt kijken bij een begrafenis. Je kunt bijvoorbeeld mensen zien huilen, een plechtigheid kan plaatsvinden in een kerk en je kunt vrij krijgen van school.

De Begrafenis prentenboek

Noor, de hoofdpersoon in ‘De Begrafenis’ gaat mee met haar ouders om haar Oudoom Frank te begraven. Noor is niet echt verdrietig, maar ze vindt dat ze dat wel een beetje moet zijn. Dus oefent ze voor de spiegel om verdrietig te kijken. Eigenlijk vindt ze het wel leuk dat ze vrij krijgt van school en dat ze haar favoriete neefje Koen weer ziet. Misschien kunnen ze samen spelen. Na de plechtigheid, die veel te lang duurt naar de smaak van Noor, is er iets te eten en kan ze inderdaad spelen met Koen. Ze spelen bij de kerk en de begraafplaats. Naderhand gaat Noor weer terug naar huis met haar ouders. Onderweg hebben ze het nog even over de begrafenis. Het was een mooie plechtigheid.

Rustige prenten doen Engels aan

De prenten in ‘De Begrafenis’ zijn geschilderd en geven een rustige sfeer. Op de een of andere manier doen ze heel Engels aan. Misschien komt dat door de kerk die in een heuvellandschap ligt en omgeven is door groene weilanden en bomen in bloei. Het mooie is dat de plechtigheid wordt beschreven en de aanloop daar naar toe, maar nergens het daadwerkelijke begraven. Er wordt dus ook geen kist in een kuil neergelaten in ‘De Begrafenis’.

Het kan, naar mijn mening, ook gebruikt worden door ouders of verzorgers als een kind meegaat naar een crematie. In de prenten zijn weliswaar grafstenen te zien, een duidelijke verwijzing naar het begraven van mensen, maar het begraven specifiek zien we niet. Wellicht had ik daar zelf wel behoefte aan gehad, dat dat wat duidelijker naar voren was gekomen. Tegelijkertijd vraag ik me af: Hoe breng je dat dan smaakvol in beeld? Want dat moet gezegd, ‘De Begrafenis’ is een ingetogen en smaakvol prentenboek dat niet voor niets door The New York Times is getipt als één van de beste boeken van 2018.

‘De Begrafenis’ is zeer bruikbaar voor ouders en verzorgers om kinderen voor te bereiden op een uitvaart en kan ook door kinderen zelf goed worden gelezen. De prenten vertellen met de woorden samen het verhaal.

Specificaties De Begrafenis

De Begrafenis prentenboek

Schrijver: Matt James | Uitgeverij: Gottmer | september 2019 | 9789025771836 | 48 pagina’s | Leeftijd: vanaf 7 jaar | meer informatie vind je hier

Tanja
Delen is enorm lief

Tanja

Mijn naam is Tanja en ik ben het levende bewijs dat historici niet stoffig zijn. Ik houd van lezen, koken en theater en daar geniet ik het liefst van met mijn man en twee dochters van vijf en zeven jaar.

1 Response

  1. Herkenbaar. Onze dochter was drie toen haar omi, onze oma overleed. We hebben er bewust voor gekozen om haar mee te nemen. Alle achterkleinkinderen waren er trouwens. Kinderen horen ook dit mee te maken. En als buitenstaander heb je je daar niet mee te bemoeien.
    Ook bij ons was er veel commentaar. Zeker toen onze meid en haar evenoude nichtje naast de kist stonden te dansen op de favoriete muziek van omi. Tegenhouden? Echt niet, op dat nummer dansten ze altijd bij omi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Post comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.